niedziela, 31 sierpnia 2008

Prezydent Kaczyński powiedział, że boi się germanizacji polskich dzieci. Zapomniał, że póki co - to trwa raczej polonizacja Niemiec wschodnich... Polacy kupują tam domy, polskie partie wchodzą do samorządów lokalnych i nawet wprowadzili lekcje polskiego w szkołach. To kto tu ma się kogo bać, ja się pytam?!

Ale jest w tym coś przykrego. Komu w Niemczech taka sytuacja nie odpowiada? Jedynie neonazistom.
Czyli...
Prezydent Polski oficjalnie wypowiada poglądy, których wypowiadanie w Niemczech przystoi najwyżej nazistom!

Spójrzmy prawdzie w oczy.
Przecież takie stwierdzenia o niebezpiecznych Niemcach całkiem łatwo trafiają do naszych serc, no nie?
Wychodzi na to, że to co w Polsce nazywa się poglądami patriotycznymi, no trochę może trącącymi nacjonalizmem - to w Niemczech jest uważane za nazizm.
A więc Polacy naprawdę są szowinistami.
Wychowanie zaborów.
Wychowanie międzywojenne.
Wychowanie czasu wojny.
Wychowanie PRL-u.

Wiem, zaraz mi ktoś odpowie, że to co innego, bo Niemcy są silne, a Polska taka biedna i słabiutka, więc musi się Niemców bardziej obawiać niż na odwrót... Albo że Niemcy muszą być bardziej wrażliwi na nacjonalizm, bo to u nich był nazizm... Mimo wszystko - niech ten, komu się zdaje, że stoi, baczy aby nie upadł (1 Kor 10,12).

23:08, anuszka_ha3.agh.edu.pl , Społeczeństwo
Link Komentarze (9) »
czwartek, 28 sierpnia 2008



Wraz z grupą kolegów-fizyków zaczęliśmy współpracę z Tygodnikiem Powszechnym.

Tygodnik Powszechny

Zapraszamy:
13:35, anuszka_ha3.agh.edu.pl
Link Dodaj komentarz »
piątek, 01 sierpnia 2008
W drodze na moj wymarzony urlop na Bialorusi zatrzymalam sie w Warszawie i obejrzalam muzeum powstania warszawskiego.

Piekne i pomyslowe, ale brakuje w nim trzech rzeczy:

  1. Informacji o liczbie ofiar. (200 000, slownie: dwiescie tysiecy.)
  2. Trojwymiarowej makiety pokazujacej wielkosc zniszczen. (80% miasta zrownane z ziemia.)
  3. Informacji, co to powstanie wlasciwie dalo. (Nic.)

Kurioza, ktore mozna natomiast zobaczyc w muzeum to:

  • Graffiti "Powstanie 44 - Solidarnosc 80", przedstawiajace ramie w ramie powstancow warszawskich i strajkujacych robotnikow. (Absurd. Biorac pod uwage trzy punkty wymienione wyzej, Solidarnosc byla czyms dokladnie odwrotnym niz powstanie warszawskie.)
  • Plakat akcji rowerowej Masa Krytyczna, lobbujacej na rzecz budowy sciezek rowerowych itp. Plakat nosi tytul "Masa Powstancza" i przedstawia peleton powstancow na kolarkach.
  • Pokoj dla dzieci z replika pomnika malego powstanca i zabawami typu: pokoloruj samochod pancerny. W tle dziewczynka spiewa piosenke "Warszawo, czy cie jutro jeszcze zobacze".
  • W sklepie muzealnym T-shirt z nadrukiem: Powstaniec warszawski pomyka na deskorolce.
  • Do kupienia takze ksiazeczki dla dzieci o tym, jak to fajnie bylo w powstaniu i puzzle z rozesmianymi chlopczykiem-powstancem i dziewczynka-sanitariuszka. (Tu juz zaczely przychodzic mi na mysl palestynskie obozy dla nieletnich terrorystow samobojcow. Oraz lzawe reportaze polskich gazet o afrykanskich dzieciach-zolnierzach.)

Muzeum jest fantastyczne do sprzedawania ladnego mitu zagranicznym turystom, ale pokazywanie go obywatelom Polski moze spowodowac u nich poczucie, ze raz na pare lat powinnismy sobie organizowac jakies fajne powstanie. Taka narodowa impreza integracyjna.

Tymczasem w rok(!!!) po powstaniu opinie o nim byly calkiem inne, niz promowane dzis przez media i politykow. przeczytajcie, co pisal o tym Stefan Kisielewski w Tygodniku Powszechnym z 1945 roku. Calosc mozna znalezc w moim dawnym wpisie My, dzieci wojny. Fragment tu:

Społeczeństwo warszawskie było w roku 1944 (...) pozbawione jednak informacji z zewnątrz, pozbawione możliwości trzeźwej oceny sytuacji ogólnej, uległo "psychologicznej konieczności" narzuconej przez młodzież. Tu tkwi właśnie tragiczny paradoks powstania - mniejszość narzuciła swoje kompleksy, swoje urazy psychiczne, swoją niecierpliwość i swój temperament - większości.

Młodzież, która rozpoczęła powstanie, to młodzież dojrzewająca w warunkach okupacyjnych. Młodzież, mająca wciąż przed oczyma przejawy straszliwego, niebywałego w historii terroru niemieckiego, młodzież, żyjąca tylko jedną myślą: zemsty, młodzież zajęta bez reszty żarliwymi przygotowaniami do akcji zbrojnej. A jednocześnie jest to młodzież, która wzrastając w warunkach wyjątkowych, niespotykanych dotąd na przestrzeni naszej historii, nie mogła zdawać sobie dokładnie sprawy, co to właściwie jest Polska, jej historia, jej polityka, jej sztuka, i zrozumieć w pełni tę banalną prawdę, że o istnieniu narodu decyduje istnienie jego odrębnej i niezależnej kultury, tak duchowej jak i materialno-cywilizacyjnej. Jest to młodzież pozbawiona właściwie przez potwornie nienormalne warunki życia kontaktu z prawdziwą tradycją polską i atmosferą wolnej Polski, a także z orzeźwiającą atmosferą intelektualną wielkich demokracyj Zachodu. Dla młodzieży tej jedynym celem życia była owa wymarzona walka - młodzież ta miała, jak to określa Kętrzyński, "zbiorowy uraz psychiczny" i nie było dla niej innego wyjścia jak tylko powstanie. (...)

Młodzież warszawska była - nie zdając sobie z tego sprawy - obojętna w stosunku do kultury polskiej, której pomnikami były warszawskie gmachy, kościoły, biblioteki, wobec zasobów materialnych, nagromadzonych w Warszawie, wobec tej sumy wielkiej pracy pokoleń, jakiej wytworem była Warszawa. Młodzież nie zawahała się postawić to wszystko jako stawkę w walce, która miała jej dać za to wyładowanie niewyżytych potrzeb bohaterstwa, ofiary i walki.


 

O powstaniu warszawskim pisalismy wczesniej:

18:25, anuszka_ha3.agh.edu.pl , Społeczeństwo
Link Komentarze (16) »